OTP را میتوان به عنوان یک کلید موقت و یکبار مصرف برای ورود به
دنیای دیجیتال تصور کرد. یک رمز عبور محرمانه که برای مدت زمان بسیار کوتاهی معتبر
است و فقط یک بار میتوان از آن استفاده کرد. چنانچه پس از استفاده یا انقضای
زمانش، دیگر کارایی ندارد.
این کد معمولا از طریق یک کانال ارتباطی مطمئن و جداگانه (مانند
ارسال پیامک به گوشی) یا از طریق یک اپلیکیشن مخصوص (مثل Google Authenticator) تولید و ارسال میشود.
با این کار، احتمال دسترسی افراد متفرقه به حسابهای شخصی، تا حد زیادی کاهش مییابد.
این سیستم هوشمند، ستونِ اصلی احراز هویت دومرحلهای است و نقشی
حیاتی در حفظ امنیت حسابهای آنلاین (از بانکداری اینترنتی گرفته تا شبکههای
اجتماعی) دارد. هدف اصلی OTP این است که یک لایهی دفاعی اضافی در برابر سرقت هویت و دسترسیهای
غیرمجاز ایجاد کند.